شعرهای حسین صفا

گرد و غبار دوری

رو قاب سرد و خالی

عکس دو تا پرنده

رو شاخه های قالی

نه پنجره، نه گلدون

نه شیروونی، نه ناودون

آینه ی پینه بسته

رو طاقچه شکسته

"خاطره های مُرده مو زنده کن

دنیامو از پنجره آکنده کن

قابو پُرش کن، آینه رو نگا کن

پرنده های قالیو رها کن

به خونه خیال من جون بده

به دفتر من سر و سامون بده"

چند تا اتاق تاریک

چند تا چراغ خاموش

یه میز بی صندلی

یه دفتر فراموش

حیاط سرد پاییز

با یک درخت تنها

یه حوض و چن تا ماهی

خسته ی سوز و سرما

"بازم بکار تو دست من بهارو

بازم بیا نون بده ماهیارو

تکیه بده به تک درخت خونه

ای که نگات برام یه سایه‌بونه!

به خونه خیال من جون بده